5 ก.ค. 2553 02.41 น.

จริงๆจะเขียนไดอารี่หน้านี้เก็บเอาไว้ตั้งแต่ปลายเดือนที่แล้วแล้วละ แต่ด้วยอะไรหลายๆอย่างเลยยังไม่ได้เขียนซะที วันนี้จะมานั่งเขียนละ ก่อนที่ความรู้สึกในโมเมนตัมนั้นจะหายไป

29 ก.ค. 2553 

วันที่ไปเดินเรื่องลงทะเบียนล่าช้า+ผ่อนผันการชำระค่าลงทะเบียนที่มหาลัย 

ในวันนั้น วันที่ได้คุยกับอาจารย์ที่ปรึกษาท่านหนึ่ง วันนั้นได้อะไรกลับมาคิดอย่างหนึ่ง ว่าจริงๆแล้วเราเป็นอะไรไป? 

เราคนเดิมที่หัวสมองคิดแต่เรื่องงาน การปั่นงานให้เสร็จตามกำหนด การทำงานให้ออกมาดี การทำงานที่ไม่คิดถึงผลกระทบใดๆเพียงขอให้งานออกมาดีก็พอ คนที่ยอมทุ่มทุกอย่างเพื่องานได้ 

คนๆนั้นมันหายไปไหน คนๆนั้นจะไม่กลับมาหาอีกแล้วหรอ 

เพราะวันนี้ คนที่เราเป็นคือ คนที่ทำงานไปวันๆ เพียงเพื่อให้พ้นวันไป เพียงเพื่อให้งานมันจบ
 
คนที่หัวสมองไม่ได้คิดถึงเรื่องการทำงานแบบคนเก่าก่อน
 
คนที่รู้สึกอะไรได้ง่ายเสียเหลือเกินเมื่อมีอะไรมากระทบ พลังที่ใช้ในการทำงานหายไปชนิดครึ่งต่อครึ่ง กำลังใจที่จะทำสิ่งต่างๆมันหายไปหมด

คนที่หมดความหวังและศรัทธาในตัวเอง ตรงกันข้าม คนๆนี้ยังเกลียดตัวเองอีกด้วย 

คนๆนี้เป็นคนที่อยากได้อะไรมาเป็นที่พึ่งพิงทางใจ ทั้งๆที่เมื่อก่อนไม่เคยต้องการมันเลย 

คนๆนี้เป็นคนที่พยายามไขว่คว้าหาอะไรบางอย่าง ทั้งๆที่ก็ไม่รู้ว่าคืออะไร 

คนนี้คือคนที่วันๆเอาแต่นั่งจับเจ่ากับความรู้สึกอะไรบางอย่างที่แม้แต่ตัวมันเองยังไม่เข้าใจเลยด้วยซ้ำว่าคืออะไร

เฮ้ย.......นี่เราเปลี่ยนไปในทางที่แย่ๆได้ขนาดนี้เลยหรอ มันเกิดอะไรขึ้น?

เราคนเดิมหายไปไหน? ตัวตนเราจริงๆคืออะไรละ? ถ้าตัวตนตอนนี้มันไม่ใช่ แล้วตัวตนจริงๆของเราไปไหนละ?

ถามว่าสิ่งที่เกิดขึ้นวันนี้ เราอยากให้มันเกิดขึ้นมั๊ย....ไม่เลย ไม่อยากจริงๆ

ปวดใจทุกครั้งที่รู้ว่าสิ่งที่เราควรจะทำได้ กลับทำไม่ได้ ได้แต่นั่งดูเพื่อนๆรุ่นเดียวกันได้สิ่งเหล่านี้ไป

ทั้งๆที่เป็นสิ่งที่เราหวังกับมันมาทั้งชิวิต แต่เราทำไม่ได้ซะที เพราะอะไรหรอ? ทำไมละ?

สิ่งที่เราเป็นวันนี้ มันมาจากไหน? มาเพราะอะไร? แล้วเราจะรู้ได้ไงว่านี่คือตัวตนของเราจริงๆหรือเปล่า?

มันแปลกดีเหมือนกัน ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นรอบๆตัวมันก็ซับซ้อนขึ้นทุกวัน ซับซ้อนจนเราเองยังไม่เข้าใจ แต่จะว่าไปเรายังไม่เข้าใจตัวเองเลยนี่นา.......

ยิ่งอยู่ ยิ่งได้รู้ว่า การเป็นผู้ใหญ่ การมีชิวิตอยู่ มันไม่ง่ายเลย นับวันมันจะยากขึ้นด้วยซ้ำ

แปลกดีเนอะ ชิวิต........


หรือตัวตนคนเดิมของเรา มันได้ตายไปแล้วจริงๆ

เหลือแต่อะไรก็ไม่รู้ ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน


นายบีบี
5 ก.ค. 2553 03.02 น.

Comment

Comment:

Tweet